Over Hollandse fado

Recensie De Limburger
Persstemmen
Interview HD
Fragment
Over de fado
Fado in mij
Lissabon - Lisboa





Lissabon

Bij mijn eerste bezoek aan Lissabon was het of ik in een onbekend verhaal van Swift verzeild was geraakt. Was dit een West-Europees land? Alles was vreemd: de opeenstapelingen van gebouwen, het witte plaveisel op de stoepen, de heuvels Foto: Ernst Schade met hun miradouros waarvan je op wijken neerkeek waar dat typische Lissabonse al eeuwen lang hing. Vreemd waren de gedrongen, donker geklede mensen en vreemd mooi was hun taal, waarvan ze de klanken in hun mond leken te willen houden terwijl ze ze uitten. De rug naar de rest van Europa gekeerd deden al die mensen alsof alles hier de gewoonste zaak van de wereld was. Anders dan de Nederlanders koesterden ze iets heel ouds en eigens, misschien zonder het zelf te beseffen. Invaliden en bedelaars leken onontbeerlijke rollen te vervullen. Oude mannetjes zeiden met hun ontgoochelde ogen: alles is voor niets. Er hing de sfeer van fado. Ik liep uren door Lissabon, ik keek van overal over Lissabon uit, ik genoot van de illusie Lissabon die ik me geschapen had. En ik schreef een groot deel van Hollandse fado.

Bij een tweede bezoek ging de magie eraf. Ik begon het nieuwe tussen het oude te zien. Rond de oude stadsdelen lagen even heilloze nieuwbouwwijken als in Nederland of waar dan ook. Het oude centrum met z'n gammele gevels met een patina van eeuwen was één groot openluchtmuseum. Ik wist opeens wat voor rol de afgeleefde ouden van dagen en bedelaars speelden: die van zaalwachters.

Maar een vergelijking met een museum gaat te ver. Je hoopt dat Lissabon geen museum wordt en iets Lissabons zal behouden, wat het ook zijn mag. En mocht het tot een museum verworden, dan een van de mooiste en authentiekste musea ter wereld.


* * *





Valid XHTML 1.0 Strict

Valid CSS!