Tagarchief: Bartho Kriek

Goede buur – gedicht in dia’s

Gedicht over een bijzondere buur die tegelijk heel gewoon is. Zo gewoon dat we hem vaak niet zien staan. Zo een waaraan je met weemoed terugdenkt nadat je verhuisd bent en elkaar niet meer ziet.

Een robothond is meestal niet nodig. We kunnen nog altijd het animistische kind in ons benutten. Dat gaat richting religieus, ik weet het, maar zo zitten we hoogstwaarschijnlijk  in elkaar, of we het leuk vinden of niet.